And so being young and dipped in folly, I fell in love with melancholy

Δευτέρα, 17 Ιανουαρίου 2011

No One Knows About Persian Cats

 کسی از گربه های ایرانی خبر نداره


Εύλογη απορία το γιατί κανείς δεν πρέπει να ξέρει για τις γάτες εκ Περσίας. Στο Ιράν όμως υπάρχει απαγόρευση να κυκλοφορείς δημόσια με οικόσιτο σκύλο ή γάτα. Και αυτό είναι το ελάχιστο που δεν πρέπει κάποιος να γνωρίζει. Εξ αντανακλάσεως ως θεατής σου δημιουργείται με την ανάγνωση της απαγόρευσης μια περιπαικτική διάθεση· την οποία υποβοηθά προκλητικά η ίδια η ταινία, όταν στην εισαγωγή της αναγράφεται: "it’s based on real people, real locations and real events".

Σκωπτικά και άμεσα σε ενημερώνει ότι πρόκειται για μια σχεδόν αυτοβιογραφική ταινία για τους "Take it easy Hospital". Αφορά όμως τη ζωή όλων των νέων στο Ιράν.
Γυρισμένη στην εξ ολοκλήρου Τεχεράνη, αποτελεί ένα πραγματικό κατόρθωμα λόγω του θέματος του οποίου πραγματεύεται. Καθόλου τυχαίο άλλωστε ότι το γκρουπ πλέον ζει στην Αγγλία, όπου ζήτησε και έλαβε τελικά πολιτικό άσυλο. Παράλληλα, ο σκηνοθέτης της ταινίας, Bahman Ghobadi, ζει για τους ίδιους λόγους εκτός Ιράν, ενώ η συμπαραγωγός και δεύτερη συγγραφέας, Roxana Saberi, φυλακίστηκε εκεί για έναν χρόνο με αμφίβολες κατηγορίες. Άμεσα γίνεται αντιληπτός ο λόγος για τον οποίο δεν πρέπει να γνωρίζεις ούτε για τις γάτες εκ Περσίας.





Κλειστοφοβική ατμόσφαιρα σε όλη τη διάρκεια της ταινίας καθώς νιώθεις την ίδια την πόλη, την ίδια την κοινωνία να σε εγκλωβίζει, να σε καταπιέζει· να λειτουργεί ως μια καθολική φυλακή. Μια φυλακή ίσως όχι υλικής υπόστασης, αλλά φυλακή ονείρων, οραμάτων, έκφρασης, δημιουργίας, έμπνευσης και εν τέλει προσωπικοτήτων. Μια καθημερινή φυλακή από την οποία δεν μπορείς να ξεφύγεις και ουδέποτε θα καταφέρεις να λάβεις εξιτήριο.
Απαγορεύσεις ποικίλες: όχι στη μη θρησκευτική μουσική, όχι στη συμμετοχή γυναικών σε συγκροτήματα, όχι στις δημόσιες συναυλίες, όχι στη βλασφημία, όχι στο αλκοόλ, όχι στην ελεύθερη σκέψη, όχι, όχι, όχι...

Η μόνη λύση για να ξεφύγουν η Negar και ο Ashkan, από αυτό το ασφυκτικό περιβάλλον, είναι να βρούνε έτερα μέλη για το συγκρότημά τους, να καταφέρουν να λάβουν άδεια από την κεντρική εξουσία και να φύγουν στο εξωτερικό για συναυλία. Αυτός είναι ο σκοπός της Οδύσσειάς τους. Τους ακολουθούμε παντού: σε στενά δρομάκια, σε υπόγεια, σε φάρμες, σε δημοτικά σχολεία, σε αγρούς, σε ταράτσες· όλοι τους ενδιάμεσοι απομονωμένοι σταθμοί.
Τοποθεσίες, οι οποίες δίνουν μεν μια ψευδαίσθηση ελευθερίας, συνάμα όμως σου δημιουργούν ένα ατέρμονο αίσθημα καταδίωξης.

Η καθημερινή ζωή και τα όνειρα μιας ολόκληρης γενιάς ξετυλίγονται μέσα από της εικόνες της πραγματικής ζωής στην πόλη. Στιγμές μιας καθημερινότητας, η οποία σε μαγνητίζει και σε απωθεί την ίδια στιγμή.

Ποτέ δεν πίστευες ότι θα σου ήταν τόσο οικεία και καθόλου ξένη μια εικόνα με έναν εικοσάχρονο Ιρανό, κάτοικο Τεχεράνης, ο οποίος φοράει μπλούζα The Strokes και μιλάει για τους Sigur Rós.
Και ποτέ δεν πίστευες ότι θα σε φόρτιζε συναισθηματικά τόσο πολύ...






Σε μια κοινωνία στο χείλος της εξέγερσης, η μουσική αποτελεί τελικά το μεγαλύτερο εφαλτήριο· ειδικά όταν δεν τη χρησιμοποιείς για αυτό τον σκοπό. Πρέπει όμως να προσέχεις, γιατί στην προσπάθειά σου να κοινωνήσεις στο λαό την παραπάνω γνώση, χωρίς να το θέλεις, θα την μοιραστείς και με τους κρατούντες την εξουσία.
Και αυτοί γνωρίζουν πολύ καλά ότι μια κιθάρα μπορεί να αποτελέσει όπλο στα χέρια ενός οργισμένου και απεγνωσμένου ανθρώπου...



Υ.Γ.: Τελικά κανένας μας δεν γνώριζε για τις Περσικές γάτες, 
πολλώ μάλλον για την εκπληκτική μουσική σκηνή της Τεχεράνης.

4 σχόλια:

moody είπε...

Όταν είχε βγει στο σινεμά, ήθελα πολύ να τη δω και για κάποιο λόγο, ξεχάστηκα.

Καλά που μου τη θύμισες...

Pretty Visitor είπε...

Περίεργο το πως λειτουργούν μερικές φορές τα πράγματα.

dimitris.jp είπε...

μολις ανακαλυψα το μπλογκ σου. θα παρακολουθω με ενδιαφερον

Pretty Visitor είπε...

Ανέκαθεν με χαροποιούσε ιδιαίτερα όταν έβρισκα ανθρώπους με κοινά ενδιαφέροντα.
Από τέτοιες συνευρέσεις, μόνο κάτι θετικό μπορείς να αποκομίσεις...