Boards of Canada - Music is Math

"If all art aspires to the condition of music, all the sciences aspire to the condition of Mathematics."
George Santanaya





" Music is the pleasure of the human soul experiences from counting without being aware that it is counting."
Gottfried Leibniz

Danger Mouse & Jack White

Two against one... or maybe two against everyone?





Ο Danger Mouse θέτει νέα πρόκληση στον εαυτό του, προσπαθώντας να αναβιώσει ένα είδος μουσικής, το οποίο ίσως έχει ξεχαστεί μέσα από το πέρασμα του χρόνου. Το πάθος του για ένα spaghetti western soundtrack τον ωθεί να το ηχογραφήσει καθ' ολοκληρία στο "Rome's Forum Studio", μια κατάλληλα διαμορφωμένη πρώην εκκλησία, όπου έχουν ηχογραφήσει καλλιτέχνες για τους οποίους τρέφει ανείπωτο θαυμασμό, όπως οι Ennio Moricone, Piero Umiliani, Bruno Nicolai, Piero Piccioni. Σε αυτό του το νέο πόνημα έχει ως συνοδοιπόρο τον συνθέτη Daniele Luppi.

Δήλωσε ο Danger Mouse για τη συνεργασία του με τον Jack White:
" I played some of the music for Jack White when i was on tour shortly after doing the first session, just to show him what i was doing, because at the time everyone thought i was just a hip-hop guy, or whatever. He liked it, but at the time I wasn't even thinking of using him - you know it's Jack White. But in the end, i thought, he's really into it - why not? He tried in different voices - a high voice, a low voice, and i thought, why don't we leave them all in? There's a bunch of his vocals on Rose With The Broken Neck, and it doesn't always sound like him - sometimes you 're like, is that Jack or not?"

Ενώ ο Daniele Luppi δήλωσε για τη διεργασία δημιουργίας του άλμπουμ:
"There is no rental service for vintage instruments in Rome, so we had to go through personal contacts. We rented a vintage bass from Fabio Pignatelli, bassist for the band Goblin. There is no price for this instrument, so we went with a few bottles of wine and hopped it was the the right thing to do. It was all about going with the flow..."

Υ.Γ.1: Εκτενέστερο δείγμα από την αναμενόμενη δουλειά των Danger Mouse & Daniele Luppi, εδώ.

Υ.Γ.2: Danger Mouse σε συνεργασία με Julian Casablancas, από το εξαιρετικό "Dark Night Of The Soul".
 
Υ.Γ.3: The Strokes, live στο "Radio City Hall"... κάποια στιγμή εμφανίζεται στη σκηνή ο Jack White.

Soulsavers - Kingdoms Of Rain

Απλά, η φωνή του Mark Lanegan για καληνύχτα...




Girl lay your shame to rest
and hold the lies close to your breast
You stoop to feed the crows
Some scraps of truth already cold

Before I go, I'm hang'n a cross on nails
I hung one for you in there
And every kingdom of rain comes fallin' down
Cause I loved you so long

Cat's eyes...

Από τη στιγμή που πρωτοεμφανίστηκαν οι Horrors, έδειξαν ότι πρόκειται για κάτι ιδιαίτερο, κάτι διαφορετικό. Gothic punk attitude αλλά με ευαισθησίες και μουσικό υπόβαθρο, που τελικά δεν ταίριαζαν στο στερεοτυπικό προφίλ ενός τέτοιου συγκροτήματος. Εξαιρετικές συνθέσεις, δυναμικές μελωδίες και ένας καθόλου συνηθισμένος frontman.
Ίσως για αυτό και ο Faris Badwan εν τέλει νιώθει την ανάγκη να εκφραστεί παράλληλα με έναν διαφορετικό τρόπο. Αυτή ακριβώς την αρωγή και έμπνευση του την προσφέρει η εκ Καναδά σοπράνο Rachel Zeffira. Ένα side project, το οποίο εκ συστάσεως καταφέρνει να ιντριγκάρει με την αρχικά αταίριαστη σύνθεσή του.

"Cat's eyes", pure & complex dream pop...





Δεν πρόκειται όμως απλά για εύπεπτη pop. Τα μέλη αυτού του συγκροτήματος γνωρίζουν εξαιρετικά να περιδιαβαίνουν τα μονοπάτια της μουσικής και να την προσεγγίζουν με έναν σεβασμό, η οποία αγγίζει τα όρια ιερής λατρείας σε αυτό που δημιουργούν. Αναζητήσεις με τόσο έντονο το στοιχείο της λατρείας, οι οποίες τελικά τους οδήγησαν στη Ρώμη, στον ιερό ναό "St. Peter's Basilica".
Το Βατικανό δεν μπορούσε να κάνει τίποτα άλλο παρά να τους υποδεχτεί...






 Χώρος άβατο για πολλούς, χώρος λατρείας για άλλους, χώρος αδιάφορος για κάποιους, εν τέλει όμως χώρος τέλειας ακουστικής και αισθητικής για τη μουσική τους...


Υ.Γ.: Ίσως η φωνή της Rachel Zeffira, ίσως ο πνευματικός χώρος του ναού, συνειρμικά οδήγησαν τις σκέψεις στους Broadcast και στην αγγελική φωνή της Trish Keenan...

What if we combine Jarvis Cocker with Beth Ditto..?

Μία εξαιρετικά διεστραμμένη σκέψη πέρασε από το μυαλό του. Ένας συνδυασμός που αρχικά δείχνει τόσο αταίριαστος οπτικά, μουσικά, ιδεολογικά...

Ένας πραγματικός Δανδής από τη μία, με ευγενικό παρουσιαστικό, που τον περιβάλλει η αύρα μιας άλλης εποχής και γενικά αποτελεί την επιτομή όσων πρεσβεύει το βρετανικό εναλλακτικό στυλ. Από την άλλη μια παρουσία που δεν περνάει απαρατήρητη, με εντυπωσιακό εύρος φωνής, με ιδιαίτερο εκτόπισμα στη σκηνή και σίγουρα μια προσωπικότητα που βοήθησε στην αναβίωση του punk κινήματος, τόσο στην μουσική όσο και στην εν γένει φιλοσοφία την οποία πρεσβεύει...

Αυτοί οι δύο μαζί στη σκηνή λοιπόν. Μήπως δεν φτάνει αυτή η πρόκληση?
Το σατανικό αυτό μυαλό επέτρεψε τελικά στον εαυτό του να φανερώσει ένα ελαφρύ μειδίαμα και αναρωτήθηκε:
"Άραγε θα μπορούσαν αυτοί οι δύο, να παρουσιάσουν ως δικό τους ένα κομμάτι το οποίο το έχει τραγουδήσει ένα black metal συγκρότημα, Cradle of Filth εν προκειμένω? Αν το κατάφερναν, τότε το αποτέλεσμα θα ήταν ένας πραγματικός πειρασμός..."




Πόσο, μα πόσο όμως, τελικά κάποια πράγματα θα συνεχίζουν να μας εκπλήσσουν με τη δυνατότητα τους να αφομοιώνονται και να μεταλλάσσονται σε κάτι πραγματικά δημιουργικό...?


Υ.Γ.1: Beth Ditto, μια πολυσχιδής προσωπικότητα, η οποία κυκλοφορεί solo EP σε παραγωγή των Simian Mobile Disco, ενώ ταυτόχρονα αυτάρεσκα συμμετέχει στο τελευταίο fashion show του Jean Paul Gaultier...
Υ.Γ.2: Υπάρχει βέβαια και η αυθεντική, τελείως 80's, εκτέλεση από Heaven 17.

White Striped Moon

Τίτλοι τέλους. ο λόγος?
"To preserve What is beautiful and special about the band and have it stay that way."
 

Απόλυτα αποδεκτό. Δεν μπορείς να τους μέμψεις.
Η ιδιορρυθμία και το στοιχείο της έκπληξης, ανέκαθεν τους περιέβαλλε.
Τους χαρακτήριζε, όπως ακριβώς και η de stijl αισθητική τους, η μινιμαλιστική προσέγγιση στην ενορχήστρωση των τραγουδιών τους, η χρωματική ομοιομορφία τους, η D.I.Y. λογική τους και προσήλωση σε αυτό που τάχθηκαν εξαρχής: την αναβίωση της αμερικάνικης alternative σκηνής, στην οποία παρεισέφρησαν στοιχεία country και folk.

Μην κλαις Meg, γιατί τα δάκρυα έχουν την ιδιότητα να μεταδίδονται... 

 

Unfortunately, it seems that you finally understood what to do with yourself...























Thank you for the memories. We'll always remember you under great white Northern lights...

jj - money on my mind

Κάποια πράγματα οφείλουν να είναι σύντομης διάρκειας, διότι σε μεγαλύτερες δόσεις τείνουν να γίνονται ιδιαιτέρως εθιστικά...


Money On My Mind, jj from musicguy on Vimeo.

Ignorance is bliss...?

Εξαιρετικής δυσκολίας το ανωτέρω ερώτημα, από τη στιγμή που εκ συστάσεως του κόσμου, το ανθρώπινο γένος αναζητά τη γνώση, όπως εύστοχα και σημειολογικά αποδόθηκε με τη μορφή ενός μήλου. Όσοι την αποζητούν, θαρρούν ότι θα τους προσφέρει ισχύ έναντι όσων είναι αδαείς, αποκτώντας πλεονέκτημα έναντι αυτών. Και συνειδητά επιλέγουν να αποδεχτούν οιοδήποτε τίμημα. Με ορμή ανοίγουν το κουτί της Πανδώρας, χωρίς να σκέφτονται την μία κατάρα η οποία θα τους ακολουθεί...

Και θα τους ακολουθεί για πάντα, καθώς η γνώση έχει την ιδιότητα να σε στοιχειώνει, να σε βάζει σε μια κατάσταση μη αναστρέψιμη, να σε ορίζει κριτή ακόμα και του ίδιου σου του εαυτού, να σου καταρρίπτει όσα θεωρούσες δεδομένα μέχρι πρότινος. Αποτέλεσμα αυτής της διεργασίας? Επιθυμείς διακαώς να επιστρέψεις στην κατάσταση άγνοιας που βίωνες μέχρι πρότινος. Ίσως γιατί όταν δεν γνώριζες, διακατεχόσουν από αισθήματα ηρεμίας, πραότητας, ασφάλειας, ευτυχίας, τα οποία όμως συνειδητοποιείς ότι χάθηκαν για πάντα.
Και μαζί τους χάθηκε και εκείνη η κατάσταση την οποία βίωνες.



Πλέον φαντάζει ως ένας ακόμα χαμένος Παράδεισος και στη θέση του μένει ένα κενό...



Αυτό ακριβώς προειδοποιεί όσους επιθυμούν τη γνώση ο Thomas Gray το 1742 , στον ακροτελευταίο στίχο του σπαρακτικού ποιήματος "Ode on a Distant Prospect of Eton College".

   " To each his sufferings: all are men,
            Condemn'd alike to groan
        The tender for another's pain,                             
            Th' unfeeling for his own.
Yet, ah! why should they know their fate,
    Since sorrow never comes too late,
      And happiness too swiftly flies?
  Thought would destroy their Paradise.
   No more; where ignorance is bliss,
            'Tis folly to be wise.  "










Αυτό το ίδιο, αιώνιο προφανώς, ερώτημα θέτει και η Emika στο "Double edge"...




"You cut me like a double edge sword

now I've split in the middle tell me which side do you pick?

Somebody told me

All you had to say

Now that Im wiser

Am I better this way?"






Μοιρασμένη, κομμένη, χωρισμένη σε δύο κομμάτια η Emika, ανάμεσα σε Βερολίνο και Λονδίνο, θέτει αναπάντητα ερωτήματα στο άλλο της μισό...






Υ.Γ.1: Και η Ninja Tune δεν σταματά να μας χαρίζει εξαιρετικές δουλειές...
Υ.Γ.2: Εξαιρετικά σκοτεινό το remix από Pinch...

Paradox of the Absurd

'Accepting the absurdity of everything around 

us is one step, a necessary experience: it
should not become a dead end. It arouses a revolt that can become fruitful.'

                                                      
Albert Camus

In philosophy, 'The Absurd' refers to the conflict between
the constant human tendency to seek inherent meaning in
life and the human inability to find any.
In this context absurd does not mean 'logically impossible', but rather 'humanly impossible'.

'Absurdism', therefore, is a philosophical school of thought stating that the efforts of humanity to find meaning will ultimately fail, because
no such meaning exists.

                                          

                                            

Fallulah - Give us a little love

Κάποια τραγούδια διακρίνονται από μια εξαιρετικά καλαίσθητη απλότητα. Καταφέρνουν χωρίς καμία επιτήδευση να σε καθηλώνουν με τη μουσική τους, με τα φωνητικά τους, με την αύρα τους. Ανασύρουν μνήμες, δημιουργούν επιθυμίες και σου προκαλούν συναισθήματα και σκέψεις.
Όταν ένα τέτοιο τραγούδι επιδεχτεί μια αντιστοίχου φιλοσοφίας οπτικοποίηση, τότε αυτή τους η διττή απλότητα, έχει τη δύναμη να σε καθηλώσει.
Όπως ακριβώς μπορεί και ένα βλέμμα, μία παύση, ένα χαμόγελο, ένα άγγιγμα...




Υ.Γ.1: Ο Martin de Thurah, καταφέρνει να δημιουργεί εικόνες, οι οποίες σε ακολουθούν. Το έχει αποδείξει άλλωστε με Fever Ray, Royksopp, James Blake, Editors, Glasvegas...
Υ.Γ.2: Fracture Design Dubstep Remix