Πίσω ξανά σε μιά γνώριμη αίσθηση, η οποία σε παράλληλους ρυθμούς, με ζωντανεύει και με εξουθενώνει . Βαδίζεις σε ένα βαθύ, σκοτεινό διάδρομο, όπου δεν διακρίνεις το παραμικρό, παρά κενό και σκιές. Ψηλαφώντας προσπαθείς να βρείς την έξοδο, σταδιακά όμως αμφισβητείς ακόμη και την ύπαρξή της.
