Όρος δανεισμένος απ' το χώρο της ψυχολογίας, αναφέρεται σε έναν ιδιαίτερο τρόπο λογοτεχνικής καταγραφής, σύμφωνα με τον οποίο, ο συγγραφέας σκιαγραφεί το πορτρέτο ενός χαρακτήρα περιγράφοντας εσωτερικούς μονολόγους και αναλύοντας την πορεία της σκέψης του. Βαρύτητα αποδίδεται όχι τόσο στην πλοκή, όσο στις βαθύτερες νοητικές διεργασίες και προσωπικές παρατηρήσεις.
Άπ΄ τους κυριότερους εκπροσώπους του εν λόγω
τρόπου αφήγησης, η Virginia Woolf δεν εξάντλησε
στο έργο της τη χρήση της μεθόδου αυτής. Όπως
η ίδια καταγράφει στα ημερολόγιά της, περνούσε
αρκετό χρόνο 'ακούγοντας τον εαυτό της
να σκέφτεται' και παρατηρώντας λέξεις και
συναισθήματα που παρήγαγε το μυαλό της, ως
συναισθήματα που παρήγαγε το μυαλό της, ως
αντίδραση στα εξωτερικά ερεθίσματα που δεχόταν.
Οι αλλεπάλληλες βυθίσεις στην κατάθλιψη,
σε συνδυασμό με την ευθραυστότητα του χαρακτήρα
σε συνδυασμό με την ευθραυστότητα του χαρακτήρα
της, θα την οδηγήσουν στην αυτοκτονία το Μάρτιο
του 1941, αφήνοντας στο σύζυγό της το παρακάτω σημείωμα.

Έξι μέρες πριν την αυτοχειρία της έγραφε: "Η γυναίκα έχει τελειοποιηθεί. Το νεκρό κορμί της ντυμένο με το χαμόγελο της εκπλήρωσης. Η ψευδαίσθηση μιας ελληνικής αναγκαιότητας στις μυχές της τηβέννου της. Τα εκτεθειμένα της πόδια φαίνονται να λένε. Ως εδώ φτάσαμε, αρκεί''.
2 σχόλια:
Η σύνδεση που επιχειρείς νομίζω είναι πολύ εύστοχη...Κάτι παρόμοιο κάνει βόλτες στο μυαλό μου από τότε που είδα την ταινία...
Χαίρομαι που κάναμε ανάλογο συνειρμό...αναρωτιόμουν για την ευκρίνεια της απόδοσής του...
Δημοσίευση σχολίου